Jarenlang raakte ik mensen aan met mijn handen.
Als huidtherapeut zag ik wat er onder de oppervlakte lag.
De verhalen die het lichaam draagt: vaak stil, soms zwaar, maar altijd vol betekenis.
Ik leerde luisteren.
Niet alleen naar wat iemand zei, maar vooral naar wat niet werd uitgesproken.
De vermoeidheid. De pijn. De kracht die wachtte om gezien te worden.
Langzaam begon ik de taal van het lichaam te begrijpen.
De woorden die het zachtjes toefluistert wanneer je echt aandachtig luistert.
Ik begon te schrijven.
Gedichten. Losse zinnen. Flarden van gevoel. En ik merkte hoeveel rust het bracht. Hoe helend het kon zijn om emoties die soms al lang wachtten, eindelijk ruimte te geven.
Op die ochtend kwam alles samen. Het licht. De woorden. Het hout. De edelstenen.
Alles wat mijn hart sneller doet kloppen. Alles waar ik altijd van had gedroomd.
De mensen uit mijn straat waren de eerste die een Krachtlicht lamp thuis hadden hangen.
Als ik nu ´s avonds langs het huis loop zie ik vanuit de verte elke avond het licht schijnen.
Ze vertelden dat ze dan voelen: hij is er nog. Zijn licht schijnt voor altijd.
Dat eerste lampje groeide uit tot wat Krachtlicht nu is. Een familie van lampen, gemaakt om te herinneren, te troosten en te helen. Om lief te hebben. En om het leven te vieren.
Een Krachtlicht lamp draagt woorden. Woorden die ik typ op een oude typemachine, elke letter aangeslagen met aandacht en gevoel. Elke lamp bevat edelstenen, zorgvuldig gekozen om hun werking. En essenhout, onbewerkt, zodat het mag ademen en leven.