het was het kleine lampje wat haar riep
soms als een zachte fluistering
soms oorverdovend hard
het was de typemachine die haar vroeg ‘beschrijf mij’
het waren de edelstenen
sommige geduldig wachtend
andere opdringend naar voren schuivend
het was de magie
die samen ging spelen wanneer ze haar werkplaatsje betrad
als een geoliede machine
begonnen ze allemaal tegelijk
‘maak mij tot licht’ fluisterde het kleine lampje
‘schuur mij’ riep het hout
‘beschrijf mij’ prevelde de typemachine
‘ik wil eerst’ zongen de edelstenen in koor
ongeduldig wachtend op het moment om samen één te worden
totdat op een nacht ze vanuit haar slaapkamerraam
zag dat het kleine lampje uit zichzelf begon te schijnen
dat was het moment dat ze besloot
de volgende ochtend haar werkshort voor te binden en aan het werk te gaan
ze schuurde het hout zo zacht
dat het aanvoelde als de armleuning van haar grootmoeders schommelstoel
en bij het uitzoeken van de edelstenen luisterde ze aandachtig naar al hun kwaliteiten
zelfs het koperdraad liet zich gewillig in het gladde hout draaien
en terwijl ze zo druk aan het werk was leek het af en toe haast
alsof ze haar werkplaatsje tevreden hoorde zuchten
haar typemachine leek nog harder te glimmen
terwijl haar vingers over de toetsten ratelden
en de letters lieten in prachtig zwarte inkt hun sporen na op het papier
ze maakten samen woorden en daarna zinnen
die van een andere plek dan vanuit haar eigen hoofd leken te komen
en toen iedereen het met elkaar eens was;
de letters met de woorden
het papier met de zinnen
de edelstenen met het gedicht
en tot slot het hout met de edelstenen…
liet het kleine lampje
welke al die tijd geduldig had zitten wachten
zich gewillig in de fitting draaien
en klonk er een diepe zucht van Verlichting
de lampen waren klaar om de wijde wereld in te trekken
op zoek naar mensen
die ze hun kracht konden laten voelen
én
hun eigen licht weer te laten schijnen
en zo..
was Krachtlicht geboren
